Vrijdag 25 december 1914: de Grote oorlog woedt al enkele maanden in Europa en heeft aan beide kanten al duizenden levens geëist. Het is een oorlog die is neergekomen op loopgravenoorlog – loopgraven aan beide zijden van het slagveld, en in het midden 100 meter niemandsland, een plek waar niemand ooit vrijwillig heen zou gaan, vooral niet tijdens de kerst. Deze kerstochtend begint in complete stilte. Er wordt geen enkel schot gelost. In plaats daarvan klinken er kerstliederen vanuit de loopgraven aan beide kanten. Een Duitse soldaat roept: “Vrolijk kerstfeest Engelsman!”, wat een golf van kerstwensen oproept die naar elkaar worden geroepen. Dan, langzaam en voorzichtig, beginnen mannen van beide kanten uit de loopgraven te klimmen, niet om elkaar aan te vallen en te doden zoals ze de afgelopen maanden hadden gedaan, maar om samen de geboorte van Christus te vieren, elkaar te omhelzen en geschenken uit te wisselen als vrienden – een kort moment van vrede in een vreselijke oorlog. De volgende dag wordt de beschietingen hervat en gaat de oorlog weer als vanouds door. 

Deze gebeurtenissen zijn bekend geworden als de Kerstbestanden, een onofficiële en onbevoegde wapenstilstand tussen Engeland, Duitsland en Frankrijk. Het gebeurde niet overal aan het front, maar op verschillende plaatsen aan het westelijk front legden de soldaten hun wapens neer en vierden ze samen de geboorte van Christus. Voor mij is dit een prachtige illustratie van de kracht van Christus. Stel je voor dat je midden in deze vreselijke oorlog zit, een van de vele mannen die dag na dag het enige grimmige doel nastreven om elkaar te doden, met enorme verliezen aan beide kanten. Hoe zou jij je voelen als een paar dagen eerder je vriend die naast je vocht slechts was gedood en je nu dezelfde vijand omhelst die mogelijk je vriend heeft gedood, alleen omdat het eerste kerstdag is. Dit laat de kracht van Christus zien en waarom hij naar deze aarde kwam, om vrede te brengen, zelfs op plaatsen zoals de eerste wereldoorlog. 

Maar helaas duurde deze vrede niet lang. Op sommige plaatsen was er enkele dagen vrede, maar op het grootste deel van het front woedde de oorlog de volgende dag weer verder. Dit laat ook de gebrokenheid van de mens zien. We leven in een gebroken wereld en we hebben ook te maken met onze eigen gebrokenheid. Maar God heeft ons niet zonder hoop gelaten. Door Christus is hij gekomen om met ons in onze gebrokenheid te leven en vrede in onze wereld te brengen. Niet alleen vrede tussen ons als mensen, maar ook tussen de mens en God. Een vrede die niet van deze wereld is en dus niet gebonden is aan onze omstandigheden. Dus zelfs als we geen uitweg zien en niet weten hoe er ooit vrede kan zijn, moeten we ons blijven richten op de Vredevorst van Jesaja 9:6 en hem ons laten vullen met zijn vrede. Als Jezus dat in 1914 kon, dan kan hij dat vandaag nog steeds.